Eva is jarig!

Vandaag dertien jaar geleden is het een zondag. Zondag 28 juni. Het is heerlijk weer, ongeveer 22 graden, zonnig.

Op die zondag worden we ’s ochtends wakker. De avond van te voren hebben we tot heel laat van alles zitten afmaken: de belasting, enveloppen schrijven voor de kaartjes, het bed op klossen gezet, zeiltje op het matras. Alles klaar voor de komst van ons tweede kindje, het is twee weken voor de uitgerekende datum. Maar omdat Bram 2 weken te laat was, verheug ik me op nog vier weken rust: er ligt een enorme stapel boeken klaar.

Bart gaat thee zetten, de dan driejarige Bram uit bed halen, een bak aardbeien schoonmaken en komt met kind en ontbijt naar boven. Daar heb ik inmiddels al wat vage krampen, die ik gewoon negeer: ik heb immers nog vier weken rust! Maar na anderhalf uur dringt het tot me door, de bevalling is echt begonnen.

Bram naar de buren. Verloskundige gebeld. Bart heeft dienst voor 3 ziekenhuizen (is nog nooit gebeurd). Hij legt omstandig aan iedereen uit waarom hij doorverbonden moet worden, en dat de boodschap is dat hij vandaag niet langer die dienst kan draaien, want (uitvoerige uitleg…), dus of (uitvoerig verzoek)….

Tot ik ontplof, Bart verbluft zijn baas opbelt, in 3 zinnen de situatie uitlegt en zich verder op zijn taak van die dag kan concentreren.

Even na 11 uur wordt ze geboren, drie uur na de eerste wee: onze beeldschone dochter Eva Mathilde. Ons koningskoppel is compleet, een jongen en een meisje.

Tja, 1998: een jaar dat we nooit zullen vergeten, het jaar waarin onze Eva wordt geboren, ik mijn proefschrift afmaak en verdedig. Bart zijn opleiding afrondt en een mooie baan krijgt aangeboden. Het jaar waarin de toekomst voor ons open ligt, de toekomst waar wij heel hard voor hebben gewerkt: onze verdiende, maakbare toekomst.

Het jaar ook waarin Bram zijn eerste aanval krijgt, en alles maar dan ook alles verandert, inclusief ons naïeve wereldbeeld van de maakbare wereld.

Op 28 juni 1998 zijn we heel gelukkig. We hebben een prachtige gezonde dochter erbij.

Nu is ze al dertien jaar, ze wordt groot, heel serieus met school bezig, lief en zorgzaam. Ik ben trots op haar (en ook op Femke en Bram).

En ik vraag me af waar de jaren zijn gebleven. Jaren waarin we heel veel (te veel?) bezig zijn geweest met Bram, iets waar ik me schuldig over voel, tegenover haar en tegenover Femke. Ik had zo graag nog zoveel meer met mijn dochtertjes willen doen, willen kamperen, in de natuur willen zijn, ze willen laten genieten van muziek, kunst, of veel vaker gewoon rustig met ze willen knutselen aan de keukentafel.

Maar de jaren dat de meiden klein zijn, zijn echt voorbij. Ik zie hoe Eva steeds meer bezig is haar eigen weg te zoeken in het leven. Ze heeft ons nog steeds nodig, maar niet meer voor kleien aan de keukentafel. En dat is ook goed.

Maar soms zou ik de tijd wel even willen stilzetten, en genieten van het nu. Met alle kinderen nog veilig onder moeders vleugels.

Het weemoedige gevoel van vandaag is gevangen in dit prachtige liedje van Abba:

http://www.youtube.com/watch?v=sDL1LRcrmKI

Over Mark, Burton en regie

Weet u al wat u met kerst gaat doen? Ik nog niet. Maar de Burtonianen en onze premier wel.

‘Burtonianen’, hoor ik u denken, ‘wie zijn dat in vredesnaam?’.

Nou, dat zijn (ik citeer):

‘Burtonianen zijn mensen die weten wie ze zijn en weten wat ze willen. Wat ze tot stand willen brengen, hoe ze dat doen en hoe ze zichzelf en anderen kunnen inspireren. Het zijn mensen die weten dat er nog veel meer te vinden is in het leven dan wat je op school krijgt voorgeschoteld.’

Burton is dus een school, o nee: een Academie. ‘Op Burton studeren 14 bijzondere jongeren die de wereld iets te vertellen hebben. Je bent te groot voor de hokjes waar we je als maatschappij in willen stoppen.’ Een school die je leert léven in plaats van óverleven.’

De studenten bij Burton zijn ook niet zomaar studenten. ‘Dit is een academie voor leiders’.

En: ‘Op Burton vind je de waarheid, de moed en de vrijheid om jezelf te zijn’. Zo!

De Burton Academie begint komend schooljaar aan het eerste jaar, er kunnen 14 studenten komen, die moeten voldoen aan een bepaald profiel, bijvoorbeeld 'sensitief en intelligent', en hun ouders moeten 25.000 euro neertellen voor een jaar intern.

De studenten krijgen een uitgebreid programma voorgeschoteld, en moeten (soms wonderlijke) opdrachten doen. Zo moeten ze in de eerste week een dier slachten en als ze dat niet willen, eten ze het hele jaar vegetarisch. En er komen gastdocenten, waaronder Mark Rutte. Hij zal er zijn met het kerstreces van onze regering.

Mark introduceert zijn bijdrage aan de vorming van de Burtonianen als volgt:

‘Mark Rutte-Vaderlandse geschiedenis.

Als dingen niet goed gaan, wil ik dat repareren. Hoe slecht het ook gaat, je kunt altijd de regie over jezelf houden; je bent nooit slachtoffer van je eigen omgeving. Leven is keuzes maken, je niet laten regeren door de omgeving, maar je ook niet afsluiten van de wereld.

Samen onderzoeken we de verbanden waarin wij als mensen onze keuzes maken.

Regie en authenticiteit zijn daarbij sleutelwoorden.’

Los van de vraag wat de titel met de tekst heeft te maken, is dit wel een héél wonderlijke tekst. Heel eigenaardig, in het licht van het kiezersbedrog* van Mark van afgelopen week,

Deze week heeft Mark Rutte het persoonsgebonden budget, vorig jaar nog het kroonjuweel van de VVD, zo goed als afgeschaft. Gelukkig niet voor iedereen, maar wel voor de mensen die niet in aanmerking komen voor een verblijfsindicatie, dus wonen in een instelling. En voor die mensen was het pgb nu juist bedoeld.

Daarbij heeft hij  selectief ‘de regie over jezelf’  van een groep kwetsbare mensen onmogelijk gemaakt. Deze mensen kunnen nu in de toekomst geen ‘keuzes maken’, en moeten zich ‘laten regeren door de omgeving’. Voor velen betekent dit dat zij zich noodgedwongen moeten ‘afsluiten van de wereld’. De 'regie'  wordt hen ontnomen, en wat er daardoor van hun 'authenticiteit' over blijft, is onduidelijk.

Als de Burton Academie bedoeld is om meer leiders te kweken a la Mark, dan hoop ik van ganser harte dat de Burton Academie een grote mislukking wordt.

*kiezersbedrog: http://www.youtube.com/watch?v=9pdG1otVRnY

Meer lezen over Burton en ‘worden wie je bent’?

http://burtonacademie.nl/

http://burtonacademie.nl/docenten klik op Mark
http://burtonacademie.nl/nieuws/burton_in_nrc

Graskaas

Bram bestelt krabbenpoten, Cafe Fish, Tobermory, Schotland, mei 2010



‘Mam, hebben we geen graskaas nodig?’.

Femke en ik lopen in het winkelcentrum, we passeren de kaaswinkel annex delicatessenzaak. Op het bord buiten de zaak staat dat er weer graskaas is. En Femke, net 10 jaar oud, weet heel goed dat dat erg lekker is. Natuurlijk nemen we een stukje mee. En omdat we er nu toch zijn, voor Bart een plak eendenpaté.

Door een wrede speling van het lot lust mijn geliefde geen kaas. En geen koffie. Maar verder is het een smulpaap, net als ik. Iets wat hem niet, maar mij helaas wel, is aan te zien.

En tot onze vreugde zijn onze kinderen opgegroeid tot echte fijnproevers, die vrijwel alles lusten. Bram juicht als we spruitjes eten. Vanavond aten we op zijn verzoek haring.

Femke en Eva smeken bij de visboer of we ‘please’ Coquilles St Jacques kunnen meenemen. En of we weer een keer zalm kunnen eten, of spareribs, of casselerrib. Of tomaten met buffelmozarella en basilicum. Of zelfgemaakte pastakussentjes met kaasvulling. En wanneer we weer ‘rode uienconfit’ maken?  

En als we met mijn ouders uit eten gaan, bestellen de dames ‘een portie Noordzeetong: dagprijs’. Bij navraag naar die dagprijs krijg ik plaatsvervangend een rood hoofd, maar opa (financieel eindverantwoordelijk voor de avond) vindt het prachtig. Dus zitten de dames even later achter een volwassen bord gebakken tongetjes, en eten hun borden helemaal leeg.

Er zijn een aantal dingen waarvan Bart en ik hopen dat onze kinderen die leren waarderen. Dat zijn in willekeurige volgorde:

-          genieten van de natuur

-          genieten van lekker eten

-          genieten van muziek

Het culinaire gedeelte is dus gelukt. Nu de rest nog.

Bart helpt Bram die zit te smullen!

Wij blijven lachen!

Ik herinner me nog goed: de installatie van de Tweede Kamer. De man die er voor eeuwig als student uitziet, met uitgestoken hand in de Kamer. Gezien de krappe meerderheid van de coalitie zou er veel overleg zijn, zou gestreefd worden naar een breed draagvlak voor het beleid dat zijn kabinet zou ontwikkelen. Dat er bezuinigd moet worden was duidelijk, voor iedereen, voor alle partijen.

Toen was daar een regeerakkoord, van twee partijen en een gedoogakkoord met de partij van meneer Wilders. Meneer Wilders is iemand die zelf vrijwel niets gedoogd, geen hoofddoekjes, geen tegenspraak, die zelf een partij leidt, die zich verre van de democratische principes houdt, die alleen over straat kan met een paar sportschooltypes om zich heen. Is dat trouwens echt nodig, of is het vooral een statement?

Alles maar dan ook alles wat ik tot nu toe heb gezien van deze regering verfoei ik.

Daar gaan we. In willekeurige volgorde….

De verhoging van de snelheid tot 130 km per uur, het wel weer mogen roken (bah!) in sommige horecagelegenheden. De invoering van de animalcops, het niet-afschaffen van de hypotheekaftrek voor heel dure huizen,  het wel doorzetten van de aankoop van de JSF.

Het selectief afwentelen van de bezuinigingen op de allerzwaksten in onze samenleving: de ingrepen in persoonsgebonden budget, Wajong, sociale werkplaatsen, het speciaal onderwijs. Tegelijkertijd: de enorme ingreep in de budgetten van patiëntenbelangenverenigingen, die daardoor hun taken niet meer kunnen uitvoeren (toeval? of het bewust monddood maken van de burger?).

De bezuinigingen op kunst en cultuur. Het invoeren van nog meer marktwerking in zorg en gezondheidszorg. Het aan de gemeenten overlaten of er nog regels zijn wie waar wat mag bouwen. Het toelaten van bouwen in het Groene Hart.

Het niet langer betalen van integratieprogramma’s voor mensen, die wij hier zelf naar toe halen of haalden, om onze rotklussen te doen, en die ‘lekker’  zelf verantwoordelijk worden voor hun integratie. Wat ondankbaar, ook deze mensen hebben ons land helpen opbouwen. Ik ben daar zelf getuige van geweest, toen ik, opgroeiend in zuid-oost Drenthe, de ‘gastarbeiders’ uit voormalig Joegoslavië heb zien aankomen. Zij kwamen werken bij de fabrieken, pakten panties in, en schroefden thermostaten in elkaar. Werk waar wij, bewoners van ons kikkerlandje, ons te goed voor voelden.

En veel van die regels van het kabinet Rutte worden ingevoerd met een rotgang, vaak op grond van het beruchte ‘onderbuikgevoel’ en op grond van selectief gekozen cijfers. Verdedigd met een woordkeuze waar ik echt ziek van word (‘de overheid is geen geluksmachine!’.) En met een logica die niet te volgen is, tenminste niet voor mij, en dat is ontzettend raar want ik ben best goed in logica, al zeg ik het zelf.

Het beleid van dit kabinet lijkt  ‘liberaal’, want VVD, maar is vooral ingegeven door angst, want PVV. Angst voor misbruik, voor buitenlanders. Angst ingefluisterd door de man met het (te) gekke kapsel. Beleid volgens de regels van Jacobse en van Es: ‘Samen voor ons eigen’.

Rendementsdenken, van verwende mensen die denken dat het leven maakbaar is, en als het leven toevallig toch tegen zit, dan heb je daar ‘een eigen verantwoordelijkheid’ in.

Waar het CDA is gebleven met de beroemde ‘normen en waarden’ van Balkenende, mag Joost weten. Nooit gedacht dat ik naar JP zou terugverlangen!

O, lees net in de krant dat het CDA zich zorgen maakt over de effecten van de bezuinigingen op de kinderopvang voor diegenen die meer verdienen van 91000 euro. Lijkt me inderdaad de meest in het  oogspringende probleemgroep!

Zo, nu even de hond uitlaten. Daar moet ik binnenkort trouwens weer hondenbelasting voor gaan betalen. Ook dat nog!

Bram met leenhondje Bobby: zo'n lachbui is onbetaalbaar!

Test: kattenliefhebber of niet?

Bent u een kattenliefhebber? Of niet?

Bepaal nu het antwoord in 2 simpele stappen!

Stap 1:

Bekijk de plaatjes hieronder.

Stap 2:

Beantwoord de volgende vraag: schiet u nu in de lach?

Antwoord is NEE: u bent geen kattenliefhebber.

Antwoord is JA: u bent wel een kattenliefhebber.

Toelichting:

Het tafereeltje met Larry bij de voordeur van Downing Street 10 komt u bekend voor! Uw eigen ….. (naam invullen) doet dit ook altijd zo: met veel stampei en lawaai voor de voordeur staan, gillend duidelijk maken dat hij/zij* er in wil, en wel nu meteen.

En als u dan aan komt snellen en de deur open doet, krijgt u een verbijsterde blik en blijft ….. (naam invullen) voor de deur staan/zitten*.

Soms overvalt u een licht gevoel van irritatie, kunt u zich niet bedwingen en maakt u gebruik van de (strafbare) voet-hengel techniek: u haakt uw schoen achter het achterwerk van uw kat, en zwiept hem/haar* zo naar binnen. Deze techniek wordt perfect beheerst door de politie-agent op de foto’s.

Let op:

Op de voet-hengeltechniek staat straf, te bepalen door uw kat. Veel gehoorde bestraffingen zijn:

-          negeren (tot etenstijd)

-          kotsen (achter de radiator, op bed, of op het vloerkleed)

-          tegen de gordijnen plassen

-          een vogel of muis ontleden in uw bed.

De echte kattenliefhebber moet daarom zuchten maar blijft onvoorwaardelijk van …. (naam invullen) houden.

Weetje:

Een beroemde kattenliefhebber was Freddy Mercury van Queen. Hij schreef met ‘Delilah’ een prachtige ode aan zijn eigen kat:  http://www.youtube.com/watch?v=roeNc6COPTI

*doorhalen wat niet van toepassing is.

Trouwdag

Vandaag is het 18 juni, het is onze trouwdag. Alweer 18 jaar! Ongelooflijk.

We zitten nog beneden als het 12 uur ’s nachts wordt. Met een glas wijn (ja, alweer) zien we het onze trouwdag worden.

Ik houd erg van reflectie, Bart niet. Op mijn vraag of hij ‘dit 18 jaar geleden had gedacht?’ ‘Wat?’ ‘Nou, dat we nu hier zouden wonen, met 3 kinderen, met 2 katten, met een hond, dat we zouden meemaken wat we allemaal meemaken’, kwam meteen het ontnuchterende antwoord: ‘Ik denk nooit vooruit!’.

Ik schiet in de lach. Vooruit denken is inderdaad niet Bart’s méést kenmerkende eigenschap…. Soms is dat moeilijk, bijvoorbeeld als je zélf een control-freak bent. Soms is het heerlijk, zet het je met beide benen in het ‘nu’.

Precies over die twee karaktereigenschappen hebben we veel strijd gehad, maar precies die eigenschappen maken ons ook tot een goed koppel.

Want stel je nu eens voor dat we alletwee nooit vooruitdachten….? Dan ging er toch het een en ander verkeerd hier in huis. En met een kind als Bram is het leven verrassend genoeg, daar hoeven geen dingen bij die met ‘vooruitdenken’ voorkomen kunnen worden. Vind ik….

En stel je voor dat we alletwee controlfreaks waren? Dan liepen we alletwee constant verzenuwd rond, en zaten we nooit eens rustig op de bank, met een glas wijn. Vindt hij…

In de loop van de jaren hebben we ook veel van elkaar geleerd. Ik misschien wel meer van hem, dan andersom…

Voorbeeld: de dames hebben verzuimd hun kamer op te ruimen, een expliciet verzoek gedaan door mij voor ik een avondje weg ga. Ik ontdek het de volgende ochtend, zie twee kamers waarin een bom ontploft is. Ik ontplof zelf ook. Ik bel Bart op zijn werk, licht het probleem toe, leg de telefoon op de luidsprekerstand tussen de dames op de ontbijttafel, en ga douchen. Dit is zijn probleem… Als ik aangekleed ben,  zijn de kamers keurig opgeruimd.

’s Avonds maakt Bart op de computer een lijstje met kenmerken waarin een opgeruimde kamer dient te voldoen, en hangt bij beide dochters een exemplaar in de kast. Slechts sporadisch zijn er tegenwoordig problemen op dit vlak. Dat ik daar nu zelf niet opgekomen ben!

Voorbeeld: een aantal jaar geleden was ik huismoeder. Noodgedwongen geworden, Bram was veel thuis van school en hulp (dankzij het persoonsgebonden budget!) hadden we nog niet. Op een gegeven moment ben ik vrijwilligerswerk gaan doen: in de wmo-raad van de gemeente. De allereerste vergadering: ik voelde me zo blij, een herintredende vrouw. Het was nog geen 10 minuten later dat de telefoon ging: Bram was van school opgehaald door het logeerhuis, zat in een serie akelige aanvallen en had dringend medicatie nodig, die vers bij de apotheek gemaakt moesten worden. Die spullen moesten van de apotheek naar het logeerhuis gebracht worden. En daarom werd ik gebeld.

Ik stond al weer met mijn jas aan, klaar om weer onder te duiken in mijn bestaan achter de geraniums. Toch even Bart gebeld. Zijn suggestie:’dan brengt de apotheek het toch even daar naar toe?’. Dat ik daar nu zelf niet opgekomen was!

Bart heeft vast en zeker ook dingen van mij  geleerd. Maar ja, ik vind het niet kies om dat hier op te schrijven. En omdat Bart niet van reflectie houdt, heeft hij geen blog en zult u er waarschijnlijk eeuwig naar moeten raden.

Tenzij u het hem zelf komt vragen, als u een glas wijn met ons komt drinken. Vanwege onze trouwdag. Omdat ons huwelijk vandaag officieel volwassen is geworden! Hoera!

Vaderdag

Bart en de kinderen, Oban (Schotland), mei 2010

Bram begon er zelf over: dat het bijna vaderdag is. Op school wordt er niet meer geknutseld voor dit soort gelegenheden, daar zijn de kinderen officieel te groot voor. Maar ja, in Bram’s systeem zit nu eenmaal rotsvast gebeiteld dat je voor vaderdag altijd iets knutselt…..

Dus toen Suzan vrijdagmiddag kwam, was het plan voor de invullling van de middag snel gemaakt: een kadootje maken voor pappa. Het moest iets van vilt worden.

Daarna is er keihard gewerkt, Suzan tekende op het vilt, Bram knipte, alletwee waren ze ijverig in de weer met naald en draad. Klokke 6 uur was het af.

Nog even inpakken en daarna verstoppen in zijn kamer. Heb even meegekeken waar het kadootje werd opgeborgen, een eerdere vaderdag begon met een tranendal omdat het kadootje spoorloos verdwenen was.

Wat het geworden is? Iets wat Bart ongetwijfeld de schrik om het hart jaagt…..

wat het geworden is...? Dat leest u morgen, anders is de verrassing er af!